Durven horen wat je eigenlijk voelt

Wanneer iets in jou gehoord wil worden

Er zijn van die momenten waarop er iets in je knaagt. Niet luid. Niet dramatisch. Maar aanwezig genoeg om niet te negeren.

Een gedachte. Een gevoel. Een verlangen waar je nét geen tijd voor maakt. Of eerlijk gezegd: geen zin in hebt. Dus je schuift het opzij.

Je zegt tegen jezelf dat het later wel komt. Dat er nu belangrijkere dingen zijn. Dat het vanzelf wel overgaat. Maar dat doet het niet, het verandert van vorm.

Het zit ineens in je schouders, die maar niet willen ontspannen. In dat vage gevoel van onrust op een rustige avond. In het eindeloos scrollen, alsof je iets zoekt maar niet weet wat. In kleine irritaties die groter voelen dan ze eigenlijk zijn.

Alsof iets in jou zachtjes blijft aankloppen: “Hallo… ik ben er nog.”

Hoe langer je niet luistert, hoe creatiever het wordt in het trekken van je aandacht. Niet om je dwars te zitten. Maar omdat het gezien wil worden.

Misschien is het vermoeidheid die om rust vraagt. Misschien een idee dat ruimte wil. Misschien verdriet dat nog niet helemaal gevoeld is. Of een verlangen dat je spannend vindt om serieus te nemen.

En ja, soms komt het gewoon niet uit. Er zijn verplichtingen. Mensen die op je rekenen. Een hoofd dat zegt dat doorgaan makkelijker is dan stilstaan.

Maar ergens weet je: negeren kost uiteindelijk meer energie dan luisteren. Luisteren hoeft niet groots te zijn. Het mag klein. Een paar minuten stilte. Even opschrijven wat er in je omgaat. Een eerlijke vraag aan jezelf: “Wat probeert dit mij te vertellen?”

Niet om het meteen op te lossen. Maar om het in ieder geval niet meer weg te duwen. Want wat in jou leeft, vraagt niet om perfectie. Alleen om aandacht.

En misschien is dat wel de uitnodiging: niet om alles te veranderen, maar om jezelf serieuzer te nemen dan je gewend bent.

Om niet langer over je gevoel heen te leven, maar ernaast te gaan staan. Niet omdat het moet. Maar omdat je merkt dat het anders niet meer gaat. En misschien.. als je even stopt met weglopen, blijkt het minder zwaar dan je dacht.

Soms helpt het om daar niet alleen in te hoeven zijn. Om even uit de dagelijkse stroom te stappen, en de ruimte te voelen om echt te luisteren naar wat er in jou leeft.

Tijdens onze vrouwenretraite creëren we die ruimte. Zacht. Zonder moeten. Met aandacht voor wat zich aandient, precies zoals het komt. Misschien is dat precies wat je nodig hebt. Misschien nog niet. Maar als je voelt dat dit je raakt, dan weet je ons te vinden.

Lieve groet,

Jolanda