Op zijn 88e verjaardag wilde mijn dementerende vader niets groots: een Bockwurst in Kranenburg, wat rondlopen met zijn rollator en een kaarsje aansteken voor mijn moeder. Geen haast, alleen tijd. In die vertraging voelde ik wat echt telt: aandacht en aanwezigheid. Niet alles wat waardevol is, levert geld op. Maar alles wat werkelijk telt, kost tijd.

We leven in een wereld waarin haast bijna een deugd is geworden. Wie druk is, telt mee. Wie rent lijkt belangrijk. We meten onze waarde af aan wat we doen, niet aan wie we zijn. Maar onder die collectieve snelheid schuilt vaak iets diepers. Soms is haast een manier om iets níet te voelen.

De tentoonstelling over "Thuis" zette me aan het denken: wat is thuis eigenlijk voor mij? Ik voel het in kleine dingen, mijn lijf, mijn huis en bij mensen bij wie ik mezelf mag zijn. Thuis is geen vaste plek, maar een gevoel dat verandert met de tijd. Vroeger zocht ik het buiten mezelf, nu vind ik het steeds vaker vanbinnen.