We leven in een wereld waarin haast bijna een deugd is geworden. Wie druk is, telt mee. Wie rent lijkt belangrijk. We meten onze waarde af aan wat we doen, niet aan wie we zijn. Maar onder die collectieve snelheid schuilt vaak iets diepers. Soms is haast een manier om iets níet te voelen.

De tentoonstelling over "Thuis" zette me aan het denken: wat is thuis eigenlijk voor mij? Ik voel het in kleine dingen, mijn lijf, mijn huis en bij mensen bij wie ik mezelf mag zijn. Thuis is geen vaste plek, maar een gevoel dat verandert met de tijd. Vroeger zocht ik het buiten mezelf, nu vind ik het steeds vaker vanbinnen.

Het afgelopen jaar was bijzonder: een nieuw huis, een andere dynamiek in mijn relatie, en de vrijheid van minder werken bij mijn werkgever,