Van jezelf heb je nooit vakantie

Twee dagen voordat mijn vakantie begint, schiet er ineens een zin door mijn hoofd: "Van jezelf heb je nooit vakantie.” Zo'n zin die zomaar opkomt en blijft hangen. Een zin waarvan ik eerst denkt: ja, logisch. Maar die vervolgens steeds meer lagen krijgt.

Want waarom hebben we eigenlijk vakantie nodig?

Als ik gedurende het jaar goed voor mezelf zou zorgen, mijn werk zou aanpassen aan wat ik aankan, alleen zou doen wat ik leuk vind en mijn grenzen serieus zou nemen... waarom zou ik dan zo verlangen naar een week vrij?

Het klinkt bijna als de ideale situatie

En toen moest ik lachen. ''Nou Jolanda... blijf dromen.’' Want het dagelijkse leven is helemaal niet op mij afgestemd. Er zijn agenda's, verplichtingen, verwachtingen, prikkels, verantwoordelijkheden en een maatschappij die vaak vooral doorgaat. Het leven vraagt voortdurend iets van je.

Maar ergens kwam ook een andere gedachte op. Misschien hoeft het leven zich niet op mij af te stemmen. Misschien is de echte vraag: ''Kan ík mij op mezelf afstemmen?’' En eerlijk? Alleen die gedachte maakte me al moe. Want afstemmen op jezelf klinkt prachtig. Tot je beseft wat daarvoor nodig is. Steeds weer voelen. Grenzen herkennen. Nee zeggen. Rust nemen voordat je op bent. Niet wachten tot de vakantie, maar iedere dag kleine keuzes maken die goed zijn voor jou. Dat is best een opgave.

En precies daar bleef ik opnieuw hangen. Ik doe al zo mijn best. Maar wat als dat nu juist de vraag is? Wat als goed voor jezelf zorgen niet betekent dat je nóg beter je best moet doen? Wat als de uitnodiging juist is om te stoppen met je best doen? Niet stoppen met leven. Niet stoppen met zorgen. Maar stoppen met het voortdurende streven om alles goed te doen. Om iedereen tevreden te houden. Om jezelf steeds aan te passen aan wat nodig lijkt.

Begint goed voor jezelf zorgen juist op het moment dat je jezelf niet meer hoeft te bewijzen? Dat je jezelf toestemming geeft om soms minder te doen. Om niet altijd sterk te zijn. Om niet alles perfect te regelen. Om niet steeds te bewijzen dat je het aankunt.

Misschien is dat wel de grootste vorm van zelfzorg. Niet nóg harder werken aan jezelf, maar thuiskomen bij jezelf.

En nee, dat betekent waarschijnlijk niet dat vakanties overbodig worden. Rust en afstand blijven waardevol. Even uit de dagelijkse stroom stappen doet iets wat thuis vaak moeilijk gaat. Misschien hoeven we dan niet meer uit te rusten van onszelf. Alleen van alles wat we onderweg met ons meedragen.

En misschien is dat wel een vakantie die elke dag een klein beetje mag beginnen.

Liefs Jolanda