Soms is het niet drukte wat je moe maakt, maar wat je al te lang niet hebt aangekeken. Er is iets in je dat gehoord wil worden, de vraag is alleen of je bereid bent te luisteren.

Op zijn 88e verjaardag wilde mijn dementerende vader niets groots: een Bockwurst in Kranenburg, wat rondlopen met zijn rollator en een kaarsje aansteken voor mijn moeder. Geen haast, alleen tijd. In die vertraging voelde ik wat echt telt: aandacht en aanwezigheid. Niet alles wat waardevol is, levert geld op. Maar alles wat werkelijk telt, kost tijd.

We leven in een wereld waarin haast bijna een deugd is geworden. Wie druk is, telt mee. Wie rent lijkt belangrijk. We meten onze waarde af aan wat we doen, niet aan wie we zijn. Maar onder die collectieve snelheid schuilt vaak iets diepers. Soms is haast een manier om iets níet te voelen.